De heer schoornagel was een makelaar in de tijd dat Tennispark Randwijck werd aangelegd. Een grote liefhebber van deze balsport. In die tijd werd de tennissport gezien als een elitaire oefening en dat winnende slagen uit den boze waren. Toen werd er nog gespeeld met lange witte broeken voor de mannen en lange rokken voor de vrouwen. De heren droegen hoge hoeden en de vrouwen waren uitgedost met prachtige hoofddeksels. Spelende met tennisrackets waar wij tegenwoordig geen bal meer mee zouden kunnen slaan.

Amstelveen noord was toen een stuk braakliggend grond. De koeien graasde over de weilanden wat heden een zeer levende woonwijk is. Toen besloot de heer Schoornagel iets met deze grond te doen. Als makelaar, ondernemer en tennisliefhebber stapte hij naar de gemeente Amstelveen en kocht een stuk grond, wel geteld 14 are en 79 centiare. Dat is ruim voldoende om 2 tennisbanen aan te leggen van gemiddeld 600 m2 per baan. Onderstaand ziet u een foto wat ongeveer stamt uit 1920-1925, waar u de kalfjeslaan aanschouwt. Rechts van de weg de weilanden wat nu Amstelveen Randwijck is en links waar de basisschool de ST jozef staat.oude_foto_sneeuw
Twee jaar nadat de tennisbanen waren gerealiseerd was ondernemer de heer Schoornagel nog niet uitgeraasd. Deze rijke makelaar kocht ook de grond van de gemeente rondom te tennisbanen. De bestemming van de grond werd voor de tennisliefhebber ditmaal geen sportvoorziening, maar bouwgrond. De huizen om het tennispark werden daarom ook in 1932 gerealiseerd met de aangrenzende tuinen. De wegen door woonwijk Randwijck waren nog zandwegen. Er werd vanaf die tijd ook al getennist op het gemalen baksteen, wat tegenwoordig gravel heet. De banen werden toen alleen prive gebruikt. Later mochten de omwonenden ook een balletje slaan. Tegenwoordig worden de banen particulier verhuurt.

In tijden van de 2de wereldoorlog werd er weinig tot niet getennist. De banen lagen er natuurlijk wel gewoon, maar werden mondjesmaat gebruikt, omdat de Duitsers het stuk land ernaast als airstrip wilden gebruiken en het dus eigenlijk te gevaarlijk werd om daar nog te tennissen. De banen raakte verwaarloosd en na de oorlog kwam er gelukkig weer nieuw leven in het park. De heer Schoornagel verkocht negen jaar na de oorlog het tennispark aan de heer Hendriks.